كانون رسمي هواداران اينتر ميلان

مايكون

( خلاصه نيمه اول )

چرا آخه . . .

Mediafire

Mediafire

Mediafire

( خلاصه نيمه اول )
Mediafire
( خلاصه نيمه دوم )
Mediafire

به قلم حسین قدیانی عزیز: در معقولات و مشهورات، به ویژه فوتبالیات(!) دچار شک و شبهه اساسی شده ام: اگر نام بازی امروز استقلال و الجزیره، فوتبال بود، پس یکی روشنم کند که اسم بازی امشب بارسلونا و میلان چیست؟! اگر ما به آرش برهانی می گوییم فوتبالیست، پس چه باید بنامیم لیونل مسی را؟!… اصلا مرا بگو که چی را دارم با کی مقایسه می کنم! بگذار درست قیاس کنم؛ باری پیش از این درباره میلان ۹۰ میلادی و بارسای ۹۰ شمسی چیزکی نوشته بودم، اما آن میلان، کم و بیش، یعنی به شدت داشت فوتبال رویایی بازی می کرد، لیکن بعید می دانم نام آنچه آبی اناری ها بدان مشغول اند، فوتبال باشد! فوتبال، مثلا به دربی شهر میلان میان ۲ تیم آث میلان و اینترمیلان می گویند، به شهرآورد استقلال و پیروزی، هیاهو برای هیچ، اما تیکی تاکای اصحاب گوآردیولا، حتما و حتما و حتما «هنر» است. پس این روزها، هنر در فوتبال، نزد بارسلونا است و بس! از بچگی دارم فوتبال می بینم، ولی تیکی تاکا را بهترین خالکوبی روی توپ گرد دیده ام. یک خال خوش خط و خال و هنرمندانه، مثل نقاشی های پیکاسو! پارسال همین زمان، میان طرفداران ۲ تیم بارسا با منچستر، و در پله ای پایین تر، میان هواداران بارسلونا با آرسنال و لیورپول، کل کل شده بود؛ انگلیسی ها به اهالی نیوکمپ، طعنه می زدند: «ما تیم های خود را پرشورتر، هیجانی تر، عجیب تر، شلوغ تر، و بلندتر تشویق می کنیم». بهترین جواب به این طعنه را، سردسته تیفوسی های آبی اناری داد، آنجا که گفت: «البته حق با شماست، چرا که شما هنگام دیدن بازی منچستر و آرسنال و لیورپول، دارید فوتبال نگاه می کنید و باید هم داد و بیداد راه بیاندازید، ما اما زمان تماشای تیکی تاکا، مجبوریم بخش اعظمی از ۹۰ دقیقه وقت بازی را سکوت کنیم، چرا که ما به جای دیدن فوتبال در چمن سبز، مشغول تماشای تئاتر روی سن نیوکمپ هستیم! و ادب حکم می کند که وقتی مسی و ژاوی و اینی یستا دارند مثلث می سازند، ساکت باشی و از این هنرنمایی لذت ببری!» آنچه امشب، میان بارسا و میلان گذشت، فوتبال نبود، هنر بود. اصلا مهم نیست تیم مقابل آبی اناری ها، چه تیمی باشد؛ آنچه اهمیت دارد خود بارسلوناست. بارسلونا با توپ گرد، فوتبال بازی نمی کند، بلکه با مغز عاشق گوآردیولا هنرنمایی می کند. چه بسیار باشگاه که در مسابقات مقدماتی، هرگز دوست ندارند با تیم های قدرتمندی مثل رئال و منچستر و میلان هم گروه شوند، اما چپ پای طلایی بارسا در برابر همه این تیم ها، یعنی در مقابل همین میلان، درون ۱۸ قدم آث میلان، تمرین روپایی می کند و نه فقط فوتبال ایتالیا، بلکه کل حیثیت فوتبال را با هنر بی مثال خود، اما در اوج ادب و تواضع و احترام، تحقیر می کند! شما می دانید وقتی ماسکرانو و آلوز در ۲ قدمی همدیگر ۱۰ بار توپ را به یکدیگر پاس می دهند، وقتی مسی این قدر راحت و ریز و تر و تمیز دریبل می زند که انگار دارد با بچه ها بازی می کند، وقتی همین اعجوبه، پنالتی را می زند یک سانتی تیر دروازه، جایی که فقط اسپایدرمن، شاید هم شلمن(!) قادر است توپ را مهار کند، وقتی ژاوی در مقام رهبر درون زمین این «ارکستر فوتبالی»، میان اتوبوسی از مدافعان حریف، توپ را برای سسک فابرگاس، لقمه راحت الحلقوم می کند، چه سرسامی می گیرد مربی تیم حریف، از این همه تحقیر؟! آیا شما ممکن است خودتان را بگذارید جای سرمربی آث میلان؟! گیرم پنالتی دوم، پنالتی نبود، توپ گرد فوتبال را چه می گویی، که از دست و پای مسی، به مسی چسبیده تر است؟! اینکه حالا مربی میلان است؛ تو باید خوزه مورینیو باشی تا با دنیایی از غرور، عمیقا درک کنی واژه تحقیر را!

در تیم آبی اناری، در و تخته به هم جورند. این باشگاه، هم مهره های ورزیده دارد، هم مربی ارزنده. اصلا باور ندارم حرف کسانی را که مدعی اند؛ «فتوحات بارسا، خیلی هم ربطی به جناب پپ ندارد». جمع و جور کردن این همه ستاره، اما بدون هیچ حاشیه، خودش کار مهمی است! قطعا کار سختی است هدایت تیمی که روی هر بازیکنش دست می گذاری، یک «الهه فوتبال» می بینی! هنر دوم گوآردیولا اما آنجا ظاهر می شود که بارسا را از تمام ستاره های آبی اناری، ستاره تر کرده است! در این تیم پرستاره، نور هیچ ستاره ای، درخشان تر از نور ستاره اصل کاری، یعنی خود تیم، همه تیم، وحدت تیم، نیست! بهترین ستاره بارسا، تیم بارسلوناست! پپ هرگز اجازه نداده سایه این همه ستاره، بر سر ستاره اصل کاری، سنگینی کند! اگر این همه ستاره، در طول هم و مکمل هم قرار گرفته اند، و تعارضی با هم ندارند، متاثر از نقش بزرگ مربی این تیم است. از همه اینها گذشته، بارسلونا چندی است واقعا دارد «۲-۵-۳» بازی می کند. این سیستم، در معدود تیم هایی که با این سبک بازی می کنند، در شعار شاید «۲-۵-۳» باشد، اما در مقام عمل «۲-۳-۵» است! ظاهرا ارنج این تیم ها تهاجمی تر است، لیکن باطنا و درون زمین، تدافعی تر بازی می کنند، و به جای آنکه بر اساس فیگورشان روی کاغذ، ۳ دفاع و ۵ هافبک داشته باشند، عملا و علنا با ۵ دفاع و ۳ هافبک بازی می کنند! بارسلونا که تا همین سال گذشته «۲-۴-۴» بازی می کرد، اما از این قاعده مستثنی است. «۲-۵-۳» فقط به یک شرط از «۲-۴-۴» بهتر است؛ اینکه تو ابزار این سیستم را هم داشته باشی، و صدالبته شجاعت، شهامت و گستاخی اجرایش را. لابد این هر ۲ فاکتور مهم را ندارند، که می بینیم اغلب تیم های دنیا، عطای «۲-۵-۳» را به لقای «۲-۴-۴» بخشیده اند! پپ گوآردیولا اما استاد استفاده از سیستم «۲-۵-۳» در حین بازی است. بازی بر مدار این سیستم، نوعی انتحار است. گاهی لازم است به نام و مرام رقبای بارسا با دقت بیشتری نگاه کنیم. چیدن فقط ۳ مهره دفاعی، در برابر مهاجمان عصیانگر رئال و منچستر و اینتر، کار هر تیمی نیست و شوخی نیست! از طرفی می باید فکر توان بدنی ۲ بازیکن لب خط چپ و راست در سیستم «۲-۵-۳» را بکنی. مثلا در سمت راست بارسلونا، محل بازی دنی آلوز، از نقطه کرنر تیم خودی شروع می شود تا نقطه کرنر تیم حریف! بگذریم که دنی آلوز در طول بازی، گاهی به عمق هم می زند! حال محاسبه کنید که در سیستم «۲-۵-۳»، گوش چپ و راست بارسلونا چقدر باید بدوند؟! در ضد حمله های حریف، با چه سرعتی باید به عقب برگردند؟! یا با چه توان بدنی، دفاع را از همان ۱۸ قدم حریف، آغاز کنند؟! اینکه در بارسا، حفظ توپ در حکم یک فریضه است، ناشی از عواقب خطرناک سیستم «۲-۵-۳» است، و نه فقط اجرای نمایش دلربای تیکی تاکا! گوآردیولا به خوبی می داند که لباس «۲-۵-۳» لباس شیکی است، اما خط اتوی کت شلوار باکلاس «۲-۵-۳» به راحتی خواهد شکست، اگر که ندانی این لباس فاخر و مجلسی را چگونه و با چه آداب و ترتیبی بپوشی! دقیقا بر سر ترس از همین دغدغه، بسیاری از مربیان تراز اول دنیا، شلوار جین و راحت و بی نیاز به اتوی «۲-۴-۴» را به کت شلوار رسمی «۲-۵-۳» ترجیح داده اند، تا مصداق کلاغی نباشند که راه رفتن خودش را فراموش کرده، اما راه رفتن کبک هم نیاموخته! آقای پپ اما اتفاقا دنبال درد سر می گردد، اما مهره های این درد سر را هم دارد! البته مهره را خیلی از تیم ها دارند؛ رئال مادرید از بس مهره دارد، «کهکشانی» خوانده می شود، لیکن مهم تر از داشتن مهره، چگونگی استفاده از مهره هاست. کتمان نمی کنم که رئال هم اگر چه در سیستمی غیر از «۲-۵-۳» و «۲-۴-۴»، فوتبال شناور مورد علاقه «آقای خاص» را قشنگ بازی می کند، اما قصه این است که تیم آبی اناری، اصلا فوتبال بازی نمی کند!! بعضی ها در مقام مدح «۲-۵-۳»ی ناب، منحصر به فرد و شکیل بارسا، به این اشاره می کنند که اولین مدافع آبی اناری ها، لیونل مسی در محوطه ۱۸ قدم تیم حریف است! سخن درستی است، اما درست تر آن است که بگوییم: اولین مهاجمان بارسای محبوب، مدافعان این تیم؛ پیکه و پویول و ماسکرانو هستند!! آنجا که توپ را به ژاوی می سپرند، گامی به جلو می نهند، در حفظ توپ، مهارت ویژه دارند، با اینی یستا یک/ دو می کنند و خیلی مواقع گل می زنند، یا در صحنه های زیادی از بازی، بوی گل می دهند! بازی خوانی و هم افزایی شاگردان بارسا نسبت به بازی همدیگر، لابد در عالی ترین سطح است که حتی در سیستم «۲-۵-۳» هم، ۳ مدافع این تیم، هرگز دفاع ثابت، به همان معنی که ما تا به حال از مجریان راستین «۲-۵-۳» دیده بودیم، نیستند. عجبا که شرکت مدافعان قد بلند و مثلا ثابت بارسا در حملات تیم آبی اناری، هرگز به سر زدن در اوقات کرنر یا ضربات ایستگاهی کنار زمین محدود نمی شود! گویی بارسلونا ۳ مدافع ثابت ندارد، بلکه ۳ سوئیپر دارد! ۳ سوئیپری که خوب می دانند در چه وقت از بازی، باید به حمله اضافه شوند و پاس گل بدهند و گل بزنند! راز اینکه در بارسا، گاهی مسی در نیمه زمین خودی، حتی قبل از ژاوی، توپ پخش می کند، تقریبا همان حوالی می ماند و اصلا در حمله شرکت نمی کند، در همین نکته نهفته است. همین چیزهاست که «۲-۵-۳»ی این روزهای بارسا را حتی  از «۲-۵-۳»ی تیم هایی که واقعا «۲-۵-۳» بازی می کنند، ممتاز و متمایز کرده است. این همه علتی جز بزرگی مرد روی نیمکت بارسا ندارد. بعد
از خود تیم بارسلونا، اولین و مهم ترین ستاره، شک نکنید که پپ گوآردیولاست. مربی جوانی که جهانی بنشسته در کنجی نیست؛ جهانی بنشسته در همه جهان را شیدای تیم آبی اناری کرده است. چه بسیار که اصلا، اساسا و اصولا اهل فوتبال نیستند، لیکن بازی های بارسا را دنبال می کنند، چرا که بارسلونا به مدد دانش مربی اش، به بهانه فوتبال، هنر خلق می کند. آیا فقط اهل نقاشی حق دارند از آثار پیکاسو لذت ببرند؟! یقین دارم که نقاش تابلوی بکر، متحرک و ۳ بعدی نیوکمپ، کسی نیست جز پپ گوآردیولا، و الا چه دلیلی دارد که همین لیونل خان مسی، در تیم ملی کشور خودش تا کنون هرگز نتوانسته مسی چپ طلایی بارسا باشد؟! گویی مسی و ژاوی و اینی یستا و یک مشت و یک دشت ستاره دیگر، همه و همه مدادرنگی های قشنگ و رنگارنگ آقای پپ گوآردیولا برای خلق پرتره ای بدیع و تازه از «۲-۵-۳» هستند، که سیستمی از سیستم های رایج دنیای فوتبال نیست، بلکه مدلی جدید از هنر دنیای مدرن است. پس بارسلونا را یک تیم فوتبال نخوانیم! و بازی اش با میلان را یک مسابقه فوتبال ندانیم! که در تئاتر، بیشتر آخر نمایش، کف مرتب می زنند! من حق می دهم به هواداران آبی اناری، اگر که هنگام تماشای «لبخند نیوکمپ»، گاهی سکوت را به بلوا ترجیح می دهند!

راستی! «دیگو آرماندو مارادونا»، البته بدون پپ، یعنی بدون گوآردیولا، در ۲ جای هم زمان، توامان پیپ قشنگی می کشید؛ هم در لباس راه راه آبی اناری بارسا، هم در لباس راه راه آبی سفید آرژانتین. من مسی را پله ها از سطح اول فوتبال امروز، برتر و بالاتر می دانم. من مسی را حتی قابل مقایسه با ژاوی و اینی یستا نمی دانم. من اما تا روزی که لیونل، چند بار یک تنه، یعنی یک نفره، آرژانتین را تا فینال جام جهانی بالا نبرد، انگشت کوچک پای چپ تاپاله ضد آمریکایی هم نمی دانم! فقط کسانی مسی را برتر از مارادونا می دانند که سن شان به دیدن صحنه آهسته «دست خدا» علیه انگلیس، قد نمی دهد!! بعید می دانم کسانی که دریبل نفر اول و نفر دوم و نفر سوم و نفر چهارم و… بگو اصلا کل نظام سلطه را از اسطوره همه ادوار فوتبال دیده اند، حرف سخیف بزنند!! اگر مسی بازیگر تئاتر است، شان مارادونا از تئاتر هم فراتر است. دیگو، ویژه ترین جلوه فیلم بلند فوتبال است. اگر توپ، عضوی جدایی ناپذیر از بدن مسی است، فوتبال، با همه دار و ندارش، بخشی از پای چپ مارادوناست. کسانی که فوتبال دیگو را دیده اند، خوب می دانند چه دارم می گویم. اگر سن تو هم، به این چیزها قد بدهد، متوجه خواهی شد که چرا به زودی، وبلاگ «قطعه ۲۶» با «دیگو آرماندو مارادونا» گفت و گوی اختصاصی خواهد کرد. قرار ملاقات ما، راه دوری نیست؛ آن سوی خلیج همیشه فارس، به زودی! تاپاله محبوبم «OK» را داده…

mediafire

آغاز رای گیری برای انتخاب محبوب ترین بازیکن جهان در سال 2011

سال گذشته فرهاد مجیدی محبوب ترین بازیکن جهان شده بود



برای حمایت از کاپیتان محبوب استقلال به این صفحه بروید و به فرهاد مجیدی رأی دهید.